تبليغاتX
شعر ساغر شفیعی
شعر / وقتی باران پیانو می زند ,1381 روزگار. حالا نام دیگری دارم1384 اینه ی جنوب
 

------------------------------------------------

داست را کنار بگذار

برای شکستن این ساقه ی ترد

فشار کوچک دو انگشت کافیست

تلنگری حتی . . .

نگاهت را غلاف کن !

------------------------------------------------

 

گندمزار

به هر سازی که باد بزند  می رقصد

به خودم نگاه می کنم:

ساقه ی گندمی

                           زیر دندان آفتاب

-----------------------------------------------

 

پشت ستاره ای مخفی شدم

تا نگاهت را بدزدم

وقتی بی خوابی به ایوانت می کشاند

چرا فکر نکردم مبهوت ماه می شوی؟

-----------------------------------------------

 

چه دست های بدی داری

انگشتت به هر گرهی اشاره کند

                                                           کور می شود

آن وقت من با هزار گره

چشم دوخته بودم به دست های تو

نه . . .

به چشم هایم اشاره نکن

----------------------------------------------

 

یکی برای ماهی گیر دل می سوزاند

دیگری برای ماهی بخت برگشته

من اما

طعمه ی سر قلابم

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم مهر 1384ساعت 12:34  توسط ساغر شفیعی   | 

تا این باران یک بند و

این قناری یک ریز می بارد

ومن

که مثل فرشته های نقاشی

دو بال کوچک از میان دو کتفم روییده ست

پشت پنجره از ذوق بال بال می زنم

دیگر برای خدا از چکه ی سقف و

درد مفاصل و

دلتنگی نگو

قدری سکوت کن

این ابرها که وا شود و

این قناری در خواب

باز ماییم وچکه چکه ی دلتنگی

                                                     بر مفاصلمان

 

قدری سکوت کن . . .

 

             (از کتاب وقتی باران پیانو می زند-ساغر شفیعی)                                                                     

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم مهر 1384ساعت 17:42  توسط ساغر شفیعی   | 

یک عمر

ایستاده روی حرف خودش

درخت یک پا دارد !

 

کاش هیزم شکن

از او چارپایه بسازد

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم مهر 1384ساعت 10:47  توسط ساغر شفیعی   |