به چشم های تو شک دارم

به آن نگاه ساده ی روستایی

که باکره می نماید

به ریه هایت مشکوکم

عطر پونه و بابونه از کجا آغشته به نفست

- در دود و دم شهری -

و دست هات که وانمود می کنند

جوانه ی شعرند در هرزگی این همه علف

می خواهی باور کنم؟

زبانت را گاز بگیر

من به هرکس قسم بخورد

                                    شک می کنم