تو را از قاب عکست صدا می زنم

می نشانم روی صندلی

چای می ریزم

لبخند می زنی

حالا فرصت زیادی هست

که هورت نکشی چای داغت را

که فنجان را نیمه پر  و

عاشقانه هایمان را نیمه کاره

                                      رها نکنی

مثل مراسم چای ژاپنی

با ظرافت مقابلت می نشینم

سر صبر

به لبت نزدیک می کنم

به لب داغ فنجان

                     لبخند می زنی

" ریخت روی لباست!

دست از این لبخند بردار "

بر نمی داری

برت می دارم

دوباره روی تاقچه بگذارم

به حماقتم

لبخند می زنی...